Hakkınızı helal edin..

içmeye en fazla yönelten durumlardır…eğer ki içebileceğimiz 4 yanı kapalı bir yer varsa (ev, arkadaş evi, vb.) kesinlikle

bütçeye göre uygun bir beyaz şarapla beraber tercih edilmelidir…ama yok ev vb bir yer bulamadıysanız gece çökmesini

bekleyip mezarlıkta içebilirsiniz…unutmayın ki içmeden önce yiyeceğiniz şeker alkolün kana daha çabuk karışmasını sağlar ve daha etkili olur…

2-a) depresif falan değilsiniz ama hemcins arkadaşınıza dert ortaklığı yapıyorsanız; sakın ve sakın votka vb türü şeyler almayın…

depresif halde ya bira ya şarap içilir çünkü…ama zaten depresif değilseniz ve içesiniz yoksa biranın sabaha mideyi ekşitmesi ve

ağızdaki kuraklığının dezavantajı bilip arkadaşını şargoza (şarap+gazoz) ikna etmelisiniz…zaten o sırada arkadaşınız

hiç bir şeye hayır diyemez…
b) depresif falan değilsiniz ama karşı cins arkadaşınıza dert ortaklığı yapıyorsanız; bu arkadaşımız sevgilisinden ayrıldı diye

içiyorsa ve ona eşlik edeceksiniz sakın onunla beraber içmeyin, içer gibi yapın…yoksa teselli amaçlı sarhoş halde çok şeyler

yaşanıp sabaha utançla uyanabilirsiniz…eğer ki aile sorunlu bir depresiflikse ve ondan hoşlanıyorsanız pembe şarap veya votka ile geceyi güzel geçirebilirsiniz…

3-a) çok eğlenceli arkadaş ortamı içinde; bu gibi durumlarda alkol almaya gitmeden önce depresif takılın, herkes bir şeyiniz

var sansın ki alkol almaya gidilirken sizden para istemeye çekinsinler, gelip sırtınızı sıvazlayıp “tamam olum bugün içiyoruz bütün

dertlerinden kurtaracağız seni” desinler hatta…bu tarz ortamlarda genelde votka + bira yı tercih edin…votkayı redbull falan

ile de karıştırabilirsiniz ama parası olmayan ve “tekel” votkaya maruz kalanlar için anlatıyorum; limon suyu + şeker ile votkanıza

mükemmel bir tat katıp kana daha hızlı karışmasını sağlayabilirsiniz…

b) can ciğer ve çok eğlenceli dost ortamı içinde; burada depresif takılayımda paradan kurtulayım falan ayakları yalandır

çünkü bahsi geçen insanlar dostlardır…bu ortamlarda asla ve asla rakı dan şaşmayın…mezeyi de özellikle bir yere yaptırın ki

muhabbetinizi uzun tutsun…rakı içemem ben cart curt arkadaşlara ise rakı ile portakal yemelerini öneririm ama sakın ve sakın

hiç bir ortamda “ben rakı içemem” demeyin…aslan sütü bea…hee unutmadan birde ortalıkta yapılan bir espriyi yüksek sesle siz

aynı anda söyleyip oradaki bütün primi kapabilirsiniz…
4- sevgilinizle beraberken; bu durumlarda tekila veya votka birinci tercih olmalıdır…ama yerine göre değişkenlik gösterebilir…
a) bar konserinde; bu tarz yerlerde genelde sevgilinize bünyesine göre bira içirin ki ortamda zaten yeterince olay varken başka olaylara mahal vermeyin…

a,5) barda iseniz; tekila veya votkayı tercih edebilirsiniz ama asla sevgilinizin bar ortamında sarhoş olmasına izin vermeyin, veya siz olmayın…

b) açık arazi, köşe başı bir yerde; burada yine bira içmenizi önerir gibiyim ama esas önerim, “manyak mısın kardeşim sevgili ile açık arazi de içilir mi?”…

c) bir evde beraberken; bu durumda ya votka ya da şarap tercih edilmelidir…ama nedendir ki bilinmez kızların midesi şaraba

daha dayanıklıdır ve onlara daha leziz gelir…yani amacınız sarhoş falan etmekse o iş şarapla olmaz =), ama zaten “sevgili” diyoruz

seviyeyi bozmayalım, güzel bir gece geçirmek isterseniz şarap ilk tercihiniz olmalıdır…votkaya gelince, eğer ki iyi votka hazırlayabiliyorsanız ve amacınız uçmaksa bu da güzel bir tercih olabilir…

5- arkadaşlarlayız ama açık arazi; bu gibi durumlar sohbet falan hoş olur diye biraya abanın…sakın şarap falan kasmayın,

çünkü şaraba saygısızlık etmiş olursunuz; ucuz şaraplardan alacağınızı tahmin ederek söylüyorum…

6- bir kaç arkadaş bardayız ve karşımızdaki kızları kesiyoruz; en fazla merak edilen ve başarısızlıkla sonuçlanan durumlardan biridir bu

…burada kızlara prim yapacağım diye sakın bütçeyi kastırmayın ne içiyorsanız o sıra ondan devam edin ama biradan devam etmeniz önerilir…

kızlar ile kesişiyorsanız zaten kendiniz olsanız yeter ama eğer ki kızları o ortamda isteyen çoksa yani rakibiniz varsa beni iyi dinleyin…

ilk önce bir şekilde dikkat çekmeyi başarın, mesela garsonu ayartabilirsiniz…kızlara giden biraları veya herneyse ise “hocam onlar buranın mı”

gibi odun sorular bile yeter…sonra da iki bira içmiş kıza gidip tanışması kolaydır ama yine de emin olmak için sağlam bir taktiğe ihtiyaç duyuyorsanız;

onların yanından geçerken masalarına oturup “pardon biraz oturabilir miyim, votka+viski+malibu+öljdhasjklhd” fazla kaçırmışım

galiba gibi bir odunlukla tanışıp muhabbetinize göre günü zenginleştirmeye yetebilir…

diğer yazmadığım bölümler zaten bunların harmanlanmış halidir; siz harmanlayıp karar verebilirsiniz…gelelim alkolün püf noktalarına…

her zaman içmeden önce bir tatlı yeyin…alkol ortamlarında genelde telefonunuz kapalı dursun ki bir aptallık etmeyin…

içtikten sonra temiz hava almaya çıkma palavralarına inanmayın; her zaman bir sakatlık ile sonuçlanır bu durumlar…

alkolün her türlüsünde müzik yavaş olmalıdır…rakı masası hariç diğer her durumda mümkünse 80 ler yabancı çalmalıdır…

sözleri anlamayasınız ki müziğin değeri artsın ve size meze olsun…sadece beyninizi meşgul etsin…

rakı sofrasında favori şarkılarınızı koyup sevmesenizde o listeye “orhan gencebay” atmalısınız…en azından “dertler benim olsun” o ortamda çalmazsa olmazlardandır…
birayı her zaman köşe büfelerinden temin etmeye çalışınız…şarap veya envai türü içkileri büyük süpermarketlerden vb alabilirsiniz…

sakın ama sakın kokteyl veya likörlere para vermeyin bütçeniz yoksa…bir kere deneme amaçlı yapabilirsiniz ama sonra canınız isteyecektir

her seferinde ve alamadığınız için üzüleceksiniz…malibuyu ama sevgiliniz ile ne içersiniz bea…arkadaş ortamında “aha benden daha sağlam içemezsin” geyiğine girmeyin çünkü bu her zaman iki taraf içinde hüsran olur…her zaman yeteri kadar alkol stoklayın…

fazlasını almayın; nasıl bitti anlamaz, neler olduğunuda anlamazsınız…fazlasına gerek yok…herhangi bir şeyin içimini kolaylaştırmak

istiyorsanız birşeyle karıştırmanıza gerek yok yanına meyva alın yeter…meyva her alkole meze olabilecek bir yiyecektir…

asla aç karın içmeyin; ve asla alkol kullanmanızla veya sağlam içiciliğiniz ile övünmeyin…

bu döküman yesterfox tarafından niye yazıldığı yine belli olmamakla beraber 06.04.2006 tarihinde yazılmıştır…
kaynak gösterip alıntı yapmak serbesttir…

http://www.tahribat.com/forumdisplayfolder.asp?folderid=61435

Çok uğraştırdılar ama bitti sonunda.. Egolarını bizim üzerimizde tatmin ettikleri 5 yıl sonunda geride kaldı.. Her ne kadar alavere dalavere ile almış sayılsam da aldım sonunda :). alavere dalavere dediğimde okula yaptığım bağış:)..

şimdi tek derdim askerlik kaldı..

görüşürük..

Bu arada 24/11 de teslim olacakmışım :).

benim blogum 0 dan 1 e yükselmiş

http://hsyn.biz

yeni PR larınız hayırlı olsun efendim

pagerank ınızı http://www.pagerank.net/pagerank-checker/ sitesinden kontrol edebilirsiniz.

Halil Cibran

Metin Oktay (2 Şubat 1936 - 13 Eylül 1991), Türkiye‘nin en büyük golcüsü olarak kabul edilen, Taçsız Kral lakaplı Türk futbolcudur.

1954 yılında Yün Mensucat takımından İzmirspor‘a transfer olan Metin Oktay aynı sezon 17 gole imza atarak İzmir Profesyonel Ligi’nde gol krallığını ilan etti. Böylece Metin Oktay’ın gol krallığı dönemi başlamış oldu. 1955 yılında Gündüz Kılıç, Metin Oktay’ı 5 yıllık sözleşme karşılığında Chevrolet marka bir otomobil vererek sarı kırmızılı renklere bağladı.

Galatasaray‘da oynamaya başladığında henüz 19 yaşındaydı. Fakat genç yaşına rağmen Galatasaray camiasına çabuk ısındı ve daha ilk sezonunda 19 gol atarak İstanbul Ligi gol kralı oldu. Bu sezonda Galatasaray İstanbul Ligi’nde şampiyon oldu. Arada 1961-62 sezonunu İtalya‘nın Palermo takımında geçiren Metin Oktay, 1969 yılına kadar Galatasaray forması giydi.

Futbol hayatı boyunca Türkiye Ligi’nde 6 kez gol kralı oldu ve 223 gollük bir rekora imza attı. Ayrıca, 1962-63 sezonunda 26 maçta attığı 38 golle bir sezonda en fazla gol rekorunu kırdı. Bu rekor 1987-88′deTanju Çolak tarafından kırıldı.

Metin Oktay derbi maçlarının da büyük golcüsüydü.Fenerbahçe‘ye tam 18 gol atan Metin Oktay,Beşiktaş‘a da 13 gol attı.

Türk Futbol Tarihine birde ağları delen tek futbolcu olarak geçti.Metin Oktay bu rekorunu bir Fenerbahçederbisinde kırdı.

36 kez A Milli Takım‘da oynayan Metin Oktay bu formayla da 19 gol attı. Hayranlarınca daha çok ‘Kral’ olarak anılan efsanevi oyuncu, Türk futbol tarihinde pek çok rekor kırdı: En çok gol atan oyuncu (632), birkaç sezon aralıksız en çok gol atan oyuncu (11), tek sezonda en çok gol atan oyuncu (38), uluslararası bir müsabakada en çok gol atan Türk oyuncusu (19).

Taçsız kral 1968-69 sezonunda futbola veda etti. Metin Oktay, futbolu bıraktıktan sonra yine futbolla ilgili çeşitli işler yaptı. 1969-70 sezonunda teknik direktör Toma Kaleperovic’in yardımcısıydı. Sarı Kırmızılı kulüpte yönetici ve menajer olarak görev yapan Metin Oktay’ın son görevi Milliyet gazetesi spor yazarlığı idi. Oktay, Galatasaray ve Bursaspor‘da teknik adam olarak da görev yapmıştı.13 Eylül 1991‘de bir trafik kazası sonucu vefat eden Metin Oktay, Galatasaray Spor Kulübü’nün efsaneleşmiş golcülerinden biridir. İsmi ölümünden sonra Galatasaray Spor Kulübünün Florya’daki tesislerine verilmiştir.

Gol krallıkları

• 1956-57 İstanbul Profesyonel Ligi 17 goL
• 1957-58 İstanbul Profesyonel Ligi 19 gol
• 1958-59 İstanbul Profesyonel Ligi 22 gol
• 1959 Türkiye Ligi 11 gol
• 1959-60 Türkiye Ligi 33 gol
• 1960-61 Türkiye Ligi 36 gol
• 1962-63 Türkiye Ligi 38 gol
• 1964-65 Türkiye Ligi 17 gol
• 1968-69 Türkiye Ligi 17 gol

Ekipman olarak şuan grişi seviyesi bir makina seçtim. SLR-Like tabir edilen FujiFilm FinePix S5800 kullanıyorum. Hele askerliği bir aradan çıkarayım, bir DSLR alacağım. ama acelem yok şimdilik. 1 mt’lik bir tripod aldıktan sonra beni bayağı idare edecek bir makina. Hem lens ve filtre bulması da o kadar zor değil. Polarize filtreler 50-80 civarı, 2x tele + 0.5x wide lens toplamda 150 ytl civarına satılıyor.. sanırım 2-3 sene yeni bir cihaz almam. Makinanın tek eksiği de perde hızının yetersiz oluşu (1/1000-4 sn) daha geniş bir seçim sunulabilirdi. (1/4000-16sn gibi). ama olsun idare edeceğim

Haa bu arada, askere gidiyom lan kasımda

Biyolojik ve genetik faktörlerin yanısıra, özellikle eğitimde tutarsızlık,
verilen çelişkili mesajlar yahut belirsiz, anlamsız, korkutucu olaylar
ruhsal dünyada bir parçalanmaya yol açabiliyor, bu da sonunda gerçeklerden
tamamen kopmayı ve bir hayal dünyasında yaşamayı netice verebiliyordu.

Bu delikanlı o noktaya gelene dek neler yaşamıştı kim bilir?
“Ben iyiyim doktor ağabey, ben iyiyim, hiçbir şeyim yok. Sağa çektim,
bekliyorum.” Böyle demişti Hüseyin, daha odaya ilk girişinde.
Onsekiz yaşındaydı.
Şizofreni hastasıydı.
Gözlerinde hayalet görmüşçesine bir korku ile hiçbir şey görmüyormuş gibi
boş bir bakış yer değiştiriyordu.
Çocuk gibiydi tavırları.
Büyümeyi reddetmiş, zamanı geri çevirip küçük bir çocuğun o problemsiz,
saf dünyasına dönmüştü sanki.
Artık mücadeleyi bırakmış, dış dünyaya kapılarını kapatmıştı.
Kendisine ait bilinmez bir dünyadaydı.
Neyi neden yaptığını, ne zaman ne yapacağını kestiremiyordu ailesi.
İnsanlardan kaçıyor, bazen kendi kendine birseyler konuşup gülüyordu.
Ama, gariptir, halinden memnun görünüyordu. Ve yerli yersiz aynı sözü
tekrarlayıp duruyordu:
“İyiyim ben, iyiyim. Sağa çektim, bekliyorum.”

Çocukluğundan ilk hatırladığı, babasından yediği bir tokattı.
Oyundan eve biraz geç gelmiş, evdekiler onu çok merak etmişlerdi. “Geldim
işte, sevinin” dercesine masum bir neşeyle yüzüne baktığı babasının öfke
dolu bakışları, yediği tokat esnasında gördüğü yıldızlara karışmıştı.
Neye sinirlenmişti babası, bilemedi. Çok korktu ve yatağına gidip ağladı.
Babasının -asabi- olduğunu, bazen işten gergin geldiğini, o yüzden ufak
şeylere sinirlendiğini, -aslında iyi bir insan- olduğunu zamanla
annesinden öğrenmişti. İyi de, kendisinin ne kabahati vardı ki? Hem
babası -Sizin için çalışıyorum, ablanın ve senin geleceğiniz için
yoruluyorum- demiyor muydu?
Bizim için çalışıp yorulduğu ve sinirleri bozulduğu için bizi dövmesi
nasıl işti? Bizden intikam mı alıyordu yoksa? Neden ki?

Bazen -aslan oğlum, akıllı oğlum- derdi babası kendisine, bazen de -salak,
haylaz!- Ne zaman nasıl tepki alacağını bilemiyor, güvensizlik içini
kemiriyordu.

Babasına bile güvenemeyecekse, bu dünyada kime güvenebilirdi ki?

Annesi, babasının aksine, çok şefkatliydi. Bir o kadar da evhamlı.
Devamlı peşinde dolaşır, -Hasta olacaksın- der, başka şey demezdi. Bu
aşırı ilgiden boğulacak gibi oluyordu bazen. Ama seviyordu kendisini ve
dövmüyordu ya; yetebilirdi bu.
Bu sevgi uğruna bazen kişiliğini feda etmesi gerekiyordu ama, olsundu.
Hep sevildiğini bilmek güven vericiydi zira.
Ama hayır; maalesef her zaman sevmiyordu annesi onu.
Uslu olduğu zamanlarda geçerliydi bu sevgi. Şartlı bir sevgiydi yani.
Annesinin hoşlanmadığı birsey yaptığında -Seni doğuracağıma taş
doğursaydım- sözünü sık duydu.
Bir gün dayanamayıp -Acaba benim gerçek anne-babam siz değil misiniz?-
sorusunu sorduğunda, annesi öfkeli gözlerle -Saçmalama salak!- diye
bağırdı. Bu cevap acaba ne anlama geliyordu? Bazen annesiyle babası kavga
ederlerdi. Daha doğrusu, öyle hissediyordu. İçeriden bağırışlar gelir,
yanlarına gidince susarlardı.
Birşey yokmuş gibi davranırlardı. Ama evde birkaç gün sessiz bir gerginlik
olurdu. İçini dağlardı bu gergin dönemler. Neydi problem, anlayamadı hiç.
Neden anlatmazlardı ki?
Problem varsa söylesinler, yoksa güzel güzel sohbet etsinlerdi. Böylesi
daha mı iyiydi sanki? Suratsız bir çocuk olmuştu artık.
Evlerine bir misafir geldiğinde ise, keyfi biraz yerine gelirdi.
Anne baba ne kadar gergin de olsalar misafirin yanında gülümserlerdi
çünkü. Yalancıktan da olsa onları öyle mutlu, kibar, konuşkan görmek
hoşuna gidiyordu. Hoşuna gidiyordu da, neden biz bize iken böyle
davranmıyorlardı ki? Biz komşulardan daha mı değersizdik?
Saflık derecesindeki patavatsızlığı misafirliklerde başına dert oldu.
Anne-babasının evde -kel toş- dedikleri komşu evlerine misafir olduğu bir
gün ona -kel toş- diye seslenince buz gibi bir hava esmişti. Ablası
çimdikledi. Yanlış mı söylemişti adını yoksa? Adı bu değil miydi? Niye
öyle diyorlardı o zaman?

Gelen giden arttıkça, çelişkiler de artıyordu. “Yine mi o gıcık tipler
geliyor? / Aman efendim ne iyi oldu da geldiniz?” “O Ayten de çok
saçmalıyor canım / Haklısın Aytenciğim, naaparsın?” “Keşke evde yok
deseydin oğlum / İnanın çok özlemiştik.”

Bir kenara çekilmiş, sessizce izliyordu çoğunlukla. Bu karmaşık oyunun
kuralı acaba neydi?
İlkokula başlayışını, evdeki sıkıntılardan kaçış olarak, sevinçle
karşılamıştı. Ama siyah önlükler, anlamsız kısıtlamalar olmasa daha iyi
olurdu. Hele bazen bayat nutuklar atıp bazen de öfkeyle bağıran asık
suratlı öğretmenler olmasa çok da güzel olabilirdi.
Nutuklarda başka konuşuyorlardı, koridorlarda başka.

“Gelecek sizin elinizde / Siz haylazsınız!” “Okuyup büyük adam olacaksınız
/ Adam olmazsınız siz!” “Bu ülkenin umudu sizlerde / Sizi her gün dövmek
lazım!” “Atatürk bu ülkeyi sizlere bıraktı / Aptallar!”

Anlayamıyordu çoğu şeyi. Atatürk’ü öğretmişlerdi ona önce ve sonra ve
hep-beden eğitimi dersinde bile. “En büyük o! Bizi kurtardı. Bir millet
yarattı.” Ama Hüseyin dedesinden “Allah en büyüktür, tek yaratıcı Odur”
diye öğrenmişti. Bir gün öğretmenine “Allah mı büyük, Atatürk mü?” diye
sordu. Öğretmen ters ters baktı ve “Böyle saçma soruları bir daha sorma;
fena olur” dedi. Korktu yine. Korkmaya alışmıştı zaten. Korkutucuydu
dünya. Nasıl korunacaktı?

İlkokul öğretmeni kopyaya çok kızardı. Bir kez sınavda kopya çeken bir
arkadaşını sınıfın ortasında evire çevire dövmüş, hatta bacağını
kanatmıştı. Kopya kötüydü, çekmemeliydi. Hiç çekmedi de. Son sınıfta
ilkokullar arası bilgi yarışmasına katıldılar. Final yarışmasında
öğretmeni yanlarına yanaştı ve “Şöyle bir soru gelecek, cevabı da şu” diye
fısıldadı. Duymazdan geldi. Kopya kötü değil miydi? Öğretmen kendilerini
deniyordu herhalde. Yarışma sonrasında öğretmen “Beni niye dinlemediniz?
Size cevabı söyledim. Ya yarışmayı kaybetseydiniz?” diye bağırınca, kafası
iyice karıştı. Bir gün birisi “Bunlar kamera şakasıydı” diyecek diye
bekliyordu. Ama ya değilse?

Bir de kafasındaki çelişkileri tutabilseydi! Anlaşılan, onları kendi
kendine ve kendince çözmesi gerekecekti. Yapabilirse.

Susmak çok iyiydi aslında. Zaten ilkokulda öğretmenleri hep “Susun! Çok
konuşmayın bakayım!” derdi. Ama lisede öğretmenler “Niye aval aval
bakıyorsunuz, derse katılın biraz, sizin gibi koyunlar yüzünden bu millet
geri kaldı!” deyince, sessiz ve uslu olma konusunda da çelişkide kaldı.

Büyümeseydi keşke. Hep küçük bir çocuk olarak kalsa ne iyi olurdu. Zaten
genellikle odasında tek başına oyuncaklarıyla oynamasına, onlarla
konuşmasına, annesi “Hâlâ çocuk gibisin” diye tepki gösteriyordu.

Ergenliğe girdiğinde garip şeyler yaşamaya başladı. Öteden beri bildiği
bedeninde o güne dek bilmediği şeyler oluyordu. Ama kimseye soramadı.
Kimse de, ne olup bittiğini ona doğru düzgün anlatmadı. Ayıp deyip
sustular. “Kızların şeyi var mı?” sorusunun cevabını bile arkadaşlarıyla
başbaşa verip üç ayda öğrenebildi. Yine o dönemde öğrendiğini sandığı bir
yığın şeyi düzeltmesi yıllarını alacaktı.

Zaten kızlardan yana başı dertteydi hep. Çıktığı bir kız olmadığı için
arkadaşları kendisiyle alay ediyorlardı. Üzülüyordu. Neredeyse sırf bu
alaylardan kurtulmak için, hoşlandığı bir kızı gözüne kestirdi. Ders
aralarında onunla konuşmaya başladı. Hatta ona âşık oldu bile
denilebilirdi. Ama bu kez de âşık olmasıyla alay edildi. İnsanlar neden
böyleydi ki?
Bir gün teneffüste hoşlandığı kıza “Seni seviyorum” demek geldi içinden.
Dedi de. Ama kız ağlamaya başladı. Hatta kendisini öğretmene şikayet etti.
Tabii ki, dayak yedi öğretmenden. Çok üzülmüştü. Durumu düzeltmek için
kızın yanına gitti, özür diledi ve “Tamam, seni sevmiyorum” dedi. Ama kız
buna da ağladı. Yine şikayet edildi, yine dayak yedi, yine anlayamadı
neler olup bittiğini. Su kızlar da garipti doğrusu.

Okul dışındaki kızlara yöneldi ilgisi. Yaşça büyük, tecrübeli ağabeylerle
gezmeye başladı. Çok şey öğrenebilirdi onlardan. Öğrendi de. Caddelerde
gezip, gelen geçen kızlara laf atmaya başladı. “Üf ağabey, şu kıza bak,
çok güzel.” “Hakikaten Hüseyin, ne kız bee? Sana bakıyo oğlum, asıl şuna.”
“Yok ağabey şu gelene asılayım. Baksana o daha hoş. Değil mi Ali ağabey?”
Değildi maalesef. “Daha hoş” deyip laf attığı kız, Ali abisinin
kızkardeşiydi. Birkaç küfürle paçayı kurtardı. Sahipsiz kızlara asılmak
iyiydi, sahipliler ise bacımız olurdu. Ama sahipsiz dediklerimiz de bizim
gibi birilerinin ablası yahut kardeşi değil miydi? Acaba şu an ablasına
kim nerede laf atıyordu?

İğrendi bu çifte standarttan. Çözemedikçe çözülüyordu.
Çok fazla kızla çıkmak makbuldü arkadaş çevresinde. Popüler bir
delikanlının fazla kız arkadaşı olmalıydı. Ama kızların erkeklerle fazla
çıkmaları iyi değildi, “kaşar” damgası yerlerdi. Peki o zaman erkekler
kiminle çıkacaktı ki? Meselâ kendisinin kız arkadaşlarıyla gezmesi anne
babasının hoşuna gitmişti. Ama ablasının bir erkekle çıkması evdekilerin
en büyük korkusu idi. Kendisine bir kız telefon edince “aslan oğlum” diyen
bakışlar gezinirdi üzerinde. Ama ablasını bir erkek ararsa evde kıyamet
kopardı.

“Bu tutarsızlıklar beni deli edecek” diyordu içinden. Sonunu hissetmişti
sanki. Kur’ân okumanın ve ondaki emirlere uymanın çok güzel olduğunu
öğrenmişti lise yıllarında. Anne babası Kur’ân okumazlardı, ama “Okumak
lazım, iyidir” derlerdi. “Okumak lazım, iyidir” derler, ama okumazlardı.
Normaldi artık bu çelişkiler; pek üstünde durmadı. O okudu, etkilendi.
Namaza başladı. Kızlarla mesafeli olması gerektiğini de öğrenmişti. Kız
arkadaşlarıyla samimiyetini azalttı. Bira içmez oldu. TV izlemedi,
sohbetlere gitti. Bir gün anne babasını fısır fısır konuşurken gördü. O
akşam babası onu karşısına alıp konuşmaya başladı. Bir problem olduğunu
anlamıştı. Bir problem olmasa babası onunla konuşmazdı çünkü; ancak bir
problem varsa konuşurdu. Sonunda babası dilinin altındaki baklayı çıkardı:
“Evladım, aşırı gitme. Namazını da kıl, gereğinde bara, pavyona da git.
Kur’ân da oku, kızlarla gezip içki de iç. Dengeli yaşa.” “Nerede yazıyor
bu denge baba?” diye sordu. Babası sinirlenip “İşte burada yazıyor” dedi
ve avucunu gösterip yanağına okkalı bir tokat yapıştırdı. Ağlamıyordu
artık. Etkileniyormuş gibi yapmaya çalışıyordu. Ama direnci zayıflamıştı.
Kur’ân’ı da, namazı da bıraktı.

Evlerinde televizyon hep açık dururdu. Bazen açık-saçık programlar olurdu.
Spiker ‘Sok, Sok! Şu rezilliğe bakın!’ diye ekranı inletirken bir yandan
da o rezillikler en ayrıntılı biçimde gösterilirdi. Babası da hem onları
seyreder, hem de “Tövbe, tövbe! Başımıza taş yağacak; şunların
yaptıklarına bakın” derdi. Hüseyin “Baba, başka kanala geçelim” deyince
de, “Biraz bakalım canım, meraktan izliyorum zaten, neler olup bitiyor
bilmek lazım” diye cevap verirdi. Babasının bakışlarında merak
denilemeyecek garip bir pırıltı olurdu oysa. Hüseyin farkındaydı bunun.
Lise son sınıfta siyasetle ilgilenmek ama aşırı gitmemek gerektiğini
öğrendi; nasıl olacaksa? Ve haber programlarını izlemeye, gazetelerdeki
köşe yazılarını okumaya başladı. Birçok şey öğrendi; özellikle dış
politika konusunda. Batılı olmak lazımdı. Batılılar bizden üstündü. Yok
hayır, biz en üstündük. Sadece, biraz geri kalmıştık. Ama en güçlü, en
akıllı bizdik. Bu millet adam olmazdı. Biz Batılıları seviyorduk, ama
onlar bizi
sevmiyordu. Onlar bizi sevmediği için biz de onları sevmiyorduk. Ama onlar
gibi olmalıydık yine de. Sevmeliydiler bizi, biz onları sevmesek de.

Hele Yunanlılar bize iyice düşmandılar. Biz de onlardan nefret ederdik.
Hep savaşmış, hep yenmiştik onları. Ama aslında kardeştik. Bazen bizden
korktukları söylenirdi. Sinirlendiriyordu bu bizi. Bizden neden
korkuyorlardı ki? Fazla sinirlenirsek canlarına okurduk onların.
Korkmasinlardı bizden.

Araplar ise zaten oldum olası bizi sevmezlerdi. Biz de onları hiç
sevmezdik. Ama onlar bizi neden sevmiyordu ki? Biz onları hep sevmiş, hep
iyilik yapmış değil miydik? Oysa onlar bize hep kötülük yapmak
istiyorlardı. Bizi sevmeleri lazımdı. Ama bizim onları sevmememiz lazımdı.

Zihni iyice dağılmaya başlamıştı. İçine kapanmaya başladı. Odasından
çıkmamaya başladı.
Hayallerle avundu. Hayallerinde herşey netti, kontrolü altındaydı. En
iyisi buydu galiba. Ama annesi neden ona garip garip bakmaya başlamıştı
ki?

Askere gitmeden önce bir işe girip çalışmak istedi. Birkaç yere başvurdu.
Torpilliler yüzünden ilk başvurduğu yere alınmadı. Babası öfkelendi. “Bu
torpil yüzünden memleket batacak” dedi. Bir hafta sonra ikinci başvurduğu
yer için torpil bulunca sevindiler. Başkası lehine olunca kötüydü torpil.
Ama, biz yapınca iyi oluyordu.

İşyerinde bir kıza âşık oldu. Tutunacak bir dal arıyordu bu çalkantılar
arasında. Her şey bozulmuştu, o kız tertemizdi. Onunla hayatı sihirli bir
değnek değmişçesine değişecekti. O da Hüseyin’i sevecekti mutlaka, hatta
seviyordu galiba. Zaten geçen gün işyerinde sudan bir sebepten bağırmıştı
ona; tıpkı küçükken annesinin yaptığı gibi. Seviyordu kesin, ama tutucu
bir aileden geldiği için bunu pek belli etmiyordu. Özellikle sessiz,
mazbut bir kız oluşundan hoşlanmıştı onun.

Ama yaz gelince son hayal kırıklığını yaşadı. Sevdiği kız bazen kısacık
etekler giyiyordu. Otururken de, görünmesin diye eteğini habire
çekiştiriyordu. Niye kısa giyiyordu ki o zaman? Uzun giyse rahat ederdi.
Dayanamayıp bunu söyledi bir gün. Kız utançla karışık gülümsedi, ama
giyimini değiştirmedi. Sonra bir gün onun yazın plajda bikiniyle dolaşıp
erkek arkadaşlarıyla denize girdiğini öğrendi. “Nasıl yani???”

Karşımda oturmuş kendi kendine konuşup gülen bu delikanlı, aslında
kendince kurtuluşu seçmişti anlaşılan. Çocukluğundan beri bu hayatı, bu
insanları çözememiş, doğru bir pusula, tutarlı bir rehber bulamamış, çifte
standartların, yaman çelişkilerin çekiştirmesine daha fazla dayanamamış ve
huzuru ancak gerçeği reddederek bulmuştu işte. Bu kuralsız trafik, üstüne
gelenler, arkadan sıkıştıranlar, yol isteyenler, küfredenler yüzünden,
hayat yolculuğunda sağa çekmişti. Bekliyordu.

“Ben iyiyim artık, hiçbir şeyim yok doktor ağabey, çok iyiyim ben. Sağa
çektim, bekliyorum.”

Dr. YUSUF KARAÇAY

Tahribattan bir arkadaş paylaşmıştı.. Çok güzel bulduğum için ekliyorum..

SSteki gibi Seçenekle->Preferences->Advented->Web UI ‘den Enable Web Interface’i açıp kullanıcı adı şifre giriyorsunuz. sonra Alternative Listening Port’a 8080 veya 80 (8080 önerilir) yazıp Tamam’a tıklayın. Sonraki adım ise modendeki port’u şe etmek Modem ayarlarınıza girip

Şeklinde ayarlayın…
Daha sonra ise www.dyndns.org ‘a girip hesap açın


formu doldurup Crate Account’a tıklayın.
Mail’inize bir doğrulama maili gelcek. ordaki doğrulama linkine tıklayıp hesabınızı aktifleştirin.

Mailinize gelen linke tıkladıktan sonra Login’e tıklıyıp girip yapın.
Login olduktan sonra My Services’e tıklıyorsunuz.

ordan Add Hostname’e tıklıyorsunuz

Ordaki sayfada herhangi bir domain seçip subdomain ismi belirliyorsunuz

Wildcard:
Yes, alias “*.hostname.domain” to same settings. seçeneği seçili olmalı..
daha sonra “Use auto detected IP address xx.xxx.xxx.xxx.”e tıklayın ve şuanki IP nizi seçin ve Crate Host’a tıklayın

Yukardaki gibi bir sayfa çıkacak karşınıza, bu işlem tamam demektir. Fakat her IPniz değiştiğinde tekrar siteye girip IPnizi update etmeniz gerekmektedir. Onun için
https://www.dyndns.com/support/clients/windows.html adresinden updater’ı indirip kurun. her ip değişimde kendisi otomatik olarak günceller.
ve son adım olarak başka pclerden uTorrent’inize erişmek için
http://(aldığınızdomain):(açtığınızport)/gui [örnek: http://hebelehubele.ath.cx:8080/gui ] e girin
NOT: eğerki uTorrent ayarlarından port’u 80 olarak ayarladıysanız domainden sonra :80 yazmanıza gerek yoktur. Örnek: http://hebelehubele.ath.cx/gui
açılan sayfada istediği Kullanıcı Adı ve Şifre uTorrent’inizde girdiğiniz kullanıcı adı ve şifreyi girin

ve karşınızda uTorrent

Dökümanı benim için hazırlayan Khaine kardeşime teşekkürlerimi iletiyorum.